Giewont od strony Zakopanego przypomina leżącego na plecach ze skrzyżowanymi rękoma rycerza, z czym wiąże się legenda, że kiedy Polska będzie w niebezpieczeństwie wielki kamienny rycerz powstanie.

W skład masywu Giewontu wchodzą trzy szczyty - szczyt główny (1894), Długi Giewont (1867) oddzielony od szczytu głównego przełęczą Szczerba (1823), oraz Mały Giewont (1728) oddzielony Przełęczą Giewoncką. Szczyt wznosi się nad kilkoma dolinami: od zachodu nad Doliną Małej Łąki, od północy nad Doliną Strążyską i Doliną Białego, a od południa nad Doliną Bystrej i jej odnogą - Doliną Kondratową.

Giewont jest niebezpieczny w czasie burzy ponieważ często trafiają w niego pioruny. W wejściu i zejściu ze szczytu pomagają łańcuchy oraz stopnie wykute w skale. Ku północy opadają ściany 500-600m wys. wyróżnia się w nich kilka głębokich żlebów i wyraźnie zarysowanych filarów. Cały masyw ma 2,7 km długości i zbudowany jest z wapieni serii wierchowej, łagodne południowe stoki tworzą dołem granity i gnejsy. 

W roku 1901 wystawiono na wierzchołku krzyż żelazny 15m wysokości. U podnóża Giewontu znajduje się wodospad Siklawica  13 m. wysokości. W masywie Giewontu znajduje się kilka interesujących jaskiń, m.in. Jaskinia Juhaska i dwie Jaskinie Śpiących Rycerzy, niestety niedostępne dla turystów.

Pierwsze znane wejście:  F. Herbich i A. Zawadzki w 1830 roku. Pierwsze wejście zimowe: Mariusz Zaruski wraz z 6-osobową grupą taterników 3 stycznia 1904 roku.

Na Giewont i Długi Giewont od strony północnej wiedzie kilkanaście dróg taternickich o różnym stopniu trudności. Giewont zajmuje pierwsze w Tatrach miejsce pod wzgłędem liczby wypadków: od 1886 r. zginęło tu ok. 50 turystów, z tego 5 na szczycie od piorunów.